Saturday, December 2, 2017

მწვანე მოზაიკა

თავი v


მწვანე მოზაიკა


ზაფხული რა უფრო ხურდებოდა მით უფრო მეტად იკლებდა ჩვენი გაყიდვები. ფაქტიურად ტყუილად ვიყავით დახლებზე. ზაფხულში ომ ადამინს შეუძლია ერთი შორტით და ერთი მაისურით გაატაროს სამივე თვე. ახლებს აღარავინ ყიდულობს მაგ დროს ძონძები ვიღას უნდოდა. იმდენს ვშოულობდით იმ დღეს მშივრები არ დავრჩენილიყავით. ერთ დღსაც ჩემს გვერდით მდგომი მედახლე ბიჭი მეუბნება. ახალი იდე ამაქვს და იმედია მოგეწონებაო. ხომ ხედავ ამდენი წელია აქ ვვაჭრობთ და ყოველ ზაფხულ ასე ტყუილად გვიწევს ამ ბაზარში დგომა. გავიგე სეზონზე ზღივსპირა ქალაქებში რესტორნებში მამაკაც მიმტანებზე დიდი მოთხოვნაა და წავიდეთ ბედი ვცადოთო. დავფიქრდი და ვკითხე: რესტორანში ბოლოს როდის ვიყავი არ მახსოვს მაგრამ ბარებში სულ მანდილოსნები მხვდება მიმტანებად და ზღვაზე დიდ რესტორანში ჩვენ ორ ბიჭს რატომ აგვიყვანენთქო. კლიენტს ხომ ლამაზი გოგონას მიტანილი უფრო მოსწონს? ვიცოდი რომ ამ კითხვას დასვამდი და პასუხიც მარტივია მომიგო მან. ტურისტები იმდენია ზღვაზე რომ რესტორანში დილიდან აღამემდე მუშაობას ქალები კიარა ჩვენნაირი ახალგაზრდა ბიჭებიც კი ბევრი ვერ ძლებსო.
მომეწონა ეგ აზრი და დავთანმხდმი. იმ ღამესვე მოვწესრიგდით ორთავე სალონებში. დალაქებს ვუთხარით თმა ისე შეგვჭერი ზღვაზე გოგონებს რომ მოეწონებათქო. მართლაც უცებ გავიცადეთ ვიზუალური ტრანსფორმაცია და მეორე დილით უკვე ზღვაზე ვიყავით რესტორნების დასათვალიერებლად რომ სამუშაო გვეპოვა. მოკლედ რომ ვთქვათ ივლისი იყო და ცოტა დაგვიანებული აღმოვჩნდით და რამდენიმე რესტორანმა უარით გამოგვისტუმრა იმის გამო რომ ადგილები უკვე შევსებული ქონდათ. ჩვენ კიდე იმის დრო არ გვქონდა , რომ დაგვეცადა თუნდაც ერთი დღე იმისათვის ვინმეს ადგილი დაგვეკავებინა. უკვე ღამდებოდა  და ჩვენ ბინაც კი არ გვქონდა ნაპოვნი რომ ღამე გაგვეთ, მაგრამ ამაზე არც ვფიქრობდით, მთავა იყო სამსახური გვეპოვა. ქალაქის რესტორნები რომ მოვიარეთ მეგობარს ვუთხარი: წამო წავიდეთ ზღვას მაინც გადავხედოთ, გაიგოს რომ ჩამოვედითთქო. მართლაც ზღვის სანაპიროზე სასეირნო ბილიკს მივყვებოდით საიდანაც ზღვის ლამაზი სივრცხე იშლებოდა. ისე მინდოდა შემეცურა მაგრამ ამის ხალისს უმუშევრობა მიკარგავდა. სეირნობის დროს თვალი მოკარი ცოტა მოშორებით ზღვაში შეჭრილ ბოძებ მდგარ რესტორანს, რომელიც ათასფერად იყო განათბული და თავზე უზარმაზრი მანათობელი უცხო ასეოებით შეკრული სახელი ეწერა. მაშნვე გავქანდით და მალე რესტორნის მეპატრონესთანაც აღმოვჩნდით გასაუბრებაზე. გაგიმართლათ ბიჭებო. დღეს გავუშვით ორი ღლაპი რომლებმაც ტყუილების მეტი არაფერი იცოდ. თქვენ რით ხართ მათზე უკეთესი რომ აგიყვანოთ გვკითხა მან. იცით საქმე თუ აწი უნდა ისწავლოთ. მე მაშინვე მივხვდი რომ ტყუილი არ უყვარდა ამ კაცს და სანამ ჩემი მეგობარი რამ წამოროშვას დაიწყებდა მაშნვე სიმართლე მივახალე: ჩვენ ამსაქმეში არ გვიმუშავია მაგრამ გაყიდვების სფერო უცხო არ არი და დარწმუნებული იყავით ხვალვე ყველაფერს ავითვისებთ აქ მყოფი მიმტანებიდანთქო. სახეზე სიამოვნება შევამჩნიე და რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. მერე ვიღაცას დაუძახა და უთხრა. ეს ახალი ბიჭებია და ყველაფერი შეასწავლე, რომ ხვალიდან რესტორანში გავიდნენ შეკვეთბის მისაღბადო. მერე მოგვიტრიალდა და გვითხრა. კარგი ქენით ბიჭებო რომ არ დაიწყეთ თავის მოჩვენება პროფესიონალებად. აქ პროფესიონალი არავინ მოდის.ყველა ნულიდან იწყებს. აყვანილები ხართ და ხვალიდან საქმეს შეუდექით. გამახარებთ? ორჯერ გაგახარებთ, მაწყენინებთ და ათმაგად გაზღვევინებთო დაგვპირდა მეპატრონე. ჩაიცინა, ხელი ჩამოგვართვა, მიგვაბარა ერთ მენეჯერს რომელიც დარბაზს კურირებდა და წავიდა.მენეჯერი გვეუბნება ამ ღამესვე არსად წახვალთ, ორიულად უნდა გაიაროთ ყველაფერი როცა რესტორანი დაიკეტება რადგან ხალხი გვაკლია და დილიდან ფორმაში უნდა იყოთო. ვიკითხე რომელ საათზე იკეტებოდა რესტორანი. როცა ბოლო სტუმარი გავა მივიღე პასუხად. ამიტომ ძალიან გვიან დავიწყეთ მეცადინეობა. წესები ბლომად იყო. ყველას არ ჩამოვთვლი დროს წაიღებს. მთავარი იყო კლიენტი ყოველთვის მართალი იყო. მითხრა მენეჯერმა დედაც რომ გაგინონ გულში ეგ სიტყვები გაიმეორე და გაგივლის ან შენ მოგიწევს გავლა აქედანო. არადა შემოსავლებზე როცა ვისაუბრეთ მოლოდინი ისეთი დაგვპირდნენ რომ მე ამდენ ფულს რაც ამ ორ თვეში ვიშოვიდი მთლი ორი წელი დამჭრდებოდა ჩემი მეორადებით ვაჭრობით. ამიტომ გადავწყვიტე ხშირად გამემეორებინა ეს წესი გულში და სხვათაშორის ამართლებდა და არასოდეს ჩემს მაგიდასთან კონფლიქტი არ მქონია. ბინაში შეგვასახლეს სხვა მიმტანებთან ერთად იქვე სამსახურთან ახლო. ერთ პატარა ოთახში ათ ბიჭს გვეძინა. მოკლედ ბინის საქმე მოგვარდა. მეორე დილიდან შევუდექით მუშაობას. იყო თავიდან შეცდომები მაგრამ გამოსწორებადი და მართლაც საშინლად დამღლელი საქმე აღმოჩნდა მაგრამ ჩვენ იმდენი წელი ვიყავით ბაზარში დალთან ნაჯდომი რომ ერთი წელი გადაბმულად რომ გვემუშავა ამ რესტორანში მულჩაუხრელად არ გაგვიჭირდებოდა. (რესტორნის აღწერა იხილეთ წიგნში როცა გამოვცემ:)
უამრავი ტურისტი ირეოდე. ზოგიც ლამაზი, ზოგიც უშნო მაგრამ მათი თვალიერების დრო თითქმის არ იყო. ჩვენ მაგიდებთან ისედაც თავდახრილი გვიწევდა ყოფნა რომ მოგვესმინა რას გვიკარნახებდნენ და ჩაგვეწერა ბლოკნოტში. ამას თავის დახრა ჭირდება და არა სტუმრების თვალიერება. დატვირთვა უფრო საღამოს ექვსი საათის შემდეგ მოდიოდა ჩვენზე და ღამის სამ საათამდე გრძელდებოდა. მერე უკვე სასმელის მოკიდებას ვეღარავინ უძლებდა და სტუმრებიც მალე იშლებოდა. შედარებით სიხალვათ იყო შუადღისას. როცა  მზე ზენიტში ავიდოდა და პლაჟზე გაუსაძლისი გახდებოდა გაჩერება ზოგიერთი ამოვიდოდა და თავს ჩვენი რესტორნის ტერასას აფარებდა . რესტორანს შესასვლელი პირდაპირ პლაჟიდანაც ქონდა რადგან  რესტორანი იწყებოდა სანაპიროდან და ზღვაში იყო შეჭრილი როგორც ნაპირს მომდგარი გემი. ამიტომ პირდაპირ შარფ მოხვეული გოგონები ან ბიჭები შორტებით ამოვიდოდნენ და ან კოქტეილს მოითხოვდნენ ან ცივ ცოცხალ წვენს და სხდნენ საათობით,გაჰყურებდნენ ზღვას და უცდიდნენ მზე როდის გადაიხრებოდა რომ ისევ პლაჟზე ჩასულიყვნენ.
ბუნებით ჩვეულებრივი ადამიანი არ ვიყავი.მიყვარდა გამორჩეული ვყოფილიყავი ყველა იმ საქმეში რასაც ვაკეთბდი. მეორადების ვაჭრობაში ადრეც ვთქვი რომ ჩემი გაყიდვის სტილი შევიმუშავე რამაც სხვებს ვაჭრობა შეუმცირა. აქაც მინდოდა რამე მომეფიქრებინა. ბავშვობიდან ლექსები მიყვარდა და ძალიან ბევრი ლექსი ვიცოდი. ვინმემ გაიფიქრა ალბთ კლიენტებზე მოყოლა გადაწყვიტაო. არა, სულაც არა. გამახსენდა რომ რადგან ამდენი ლექსი ვიცოდი მე ზეპირობის ნიჭი მქონდა რომლის გამოყენებაც კლიენტებთან შეკვეთბის დროს დავიწყე და არნახული შედეგეი გამოიღო. დამავიწყდა მეთქვა რომ ჩვენ მიმტანებს რესტორანში სახელები არ გვერქვა. გვერქვა მაგიდის ნომრები. მე მეთრთმეტე ვიყავი. ჩემს მაგიდასთან მაქსიმუმ ხუთი ადამიანი ეტეოდა. როგორია ხუთივეს სხვადასხვა რამის შეკვეთა სურს და შენ ისე უნდა დაიმახსოვრო რომ არც კერძი აგერიოს არც სასმელი და არც რაოდენობა. მოკლედ მე ეს შევძელი და რამდენიმე დღეში დაეტყო რესტორანს რომ როცა ცარიელი იყო ადგილები აუცილებლად პირველი ჩემთან ჯდებოდნენ. ეგ კიარა ისეც ხდებოდა, როცა ჩემი მაგიდა დაკავებული იყო სტუმარი გაბრუნებულა რესტორნიდან. რაღაც ჟონგლიორობის მაგვარად აღიქვამდნენ ამას და როგორც რომში თქვეს ერთ დროს მიეცი ხალხს პური და სანახაობაო მათ ეს სანახაობა მე მივეცი პური და მარილი კი ბლომად ჰქონდათ შეკვეთილი.ზოგი შეკვეთები იმის გამოც იზრდებოდა ჩემს მაგიდაზე რომ სტუმრებს აინტერესებდათ რამდენს დავიმახსოვრებდი. ამით რესტორანიც სარგებლობდა, სტუმრებიც კმაყოფილი იყო და მეც მართლა ორმაგად მიხდიდა მეპატრონე როგორც დამპირდა. არასოდეს შემშლია შეკვეთის დამხსოვრება.უბრალოდ ერთი ფაქტი მახსენდება.მაგიდასთან დაჯდნენ სამი ახალგაზრდა ჩემი ტოლიბიჭი რომელთა დამცინავი სახეებბი მაშინვე არ მომეწონა, მაგრამ რას ვიზამდი, მე უნდა მემსახურა. დაიწყეს შეკვეთა მერე შეცვალეს რამდენჯერმე და რომელიღაც მენუზე ჩამოყალიბდნენ. მაშნვე ვიგრძენი რომ ამათ აინტერესებდათ ჩემი მეხსიერების შემოწმება და ამაზე დროის გატარება. როდესაც მოვუტანე მათი შეკვეთა ერთ-ერთმა მითხრა რომ მე ეს არ მომითხოვიაო. უხერხულად ვიგრძენი თავი, მაგრამ ვიცოდი რომ დამნაშავე არ ვიყავი თუმცა ვიმეორებდი რომ კლიენტი ყოველთვის მართალია. ასე ვინარჩუნებდი სიმშვიდეს. ამიტომ ვუთხარი რომ ამას გამოვასსწორებ და გადავწყვიტე რასაც მოითხოვდა ისე მომეტანა სანაცვლოდ. მერე მეორეც აყვა არც მე მომითხოვია ეს კერძები, მაჩვენე სად გიწერია რაც გიკარნახეთო. მე ვუპასუხე რომ ზეპირად ვიმახსოვრებ და თქვენ რაც მთხოვეთ ის მოვიტანემეთქი. მინდოდა მეთქვა რომ არც თქვენ შეგიძლია ჩანაწერი მაჩვენოთ რა შეუკვეთეთ, მაგრამ ამას ხმამაღლა ვერ ვეტყოდი. გაგდების ტოლფასი იყო.ამიტომ ვცდილობდი რამენაირად დამეშოშმინებინა შარიანი სტუმრები. ამ კამათის დროს ერთ-ერთი მეუბნება რომ ვერ ყოფილხარ ჩემო ძმაო კარგი ჯამბაზი. რა საქმის კეთებაც არ შეგიძლია იმას ნუ დაიბრალებო. უკვე ვეღარ ვითმენდი და ჩავერთე მეც. მე ჯამბაზი არ ვარ პასუხე. მე  მეთრთმეტე მაგიდის მიმტანი ვარ და დაბადებიდან მაქვს ზუსტად დამახსოვრების ნიჭი და ასე ვცხოვრობ ამდენი წელია და ჯერ შეცდომა არ დამივიათქო. ერთ-ერთი წამოდგა ფეხზე, თავი ოდნავ ჩემსკენ მოსწია და დაბალი ტონით მითხრა: მე არ ვიცი შენ რამდენი ხანია ასე ცხოვრობ მაგრამ გეტყვი რომ შენნაირები იმიტომ ცხოვრობენ შენსავით რომ ჩემნაირებმა იცხოვროს ჩემსავით და ეს სიტყვები რომ გესმოდეს ამდენს აღარც შემეპასუხებოდიო. ადგა თავის ბიჭებთან ერთად და რესტორნიდან წავიდა. რა თქმა უნდა ჩემი გადასახდელი იყო ის მენიუ და ამას იმდენად არ ვჯავრობდი რამდენადაც იმ სიტყვებს რაც მან დამიტოვა. მაშინ დიდხანს ვიფიქრე ამაზე მაგრამ ბოლომდე მხოლოდ მაშ ჩავწვდი როდესაც წლების შემდეგ ცხორების სოციალურად რადიკალურად სხვა საფეხურზე აღმოვჩნდი. დღესაც იმ ბიჭის სიტყვები მახსენდება როგორ სწორად მითხრა. ახლა ვიღაცეებმაუნდა იცხოვრონ ვიღაცეებივით რომ ჩემნაირებს შეაძლებინონ ჩმნაირად ცხოვრება. ამით მოვრჩეთ ამაზე საუბარს.
      მოკლედ ყველაფერი კარგად მიმდიოდა. ფულიც საკმაოდ დავაგროვე და თავი ქუდში მქონდა, რომ მომავალ სეზონამდე არაფერი გამიჭირდებოდა, მაგრამ ბაზარში მეორადებზე მუშაობის გაუქმებაზე არც მიფიქრია რადგან ზედმეტი ფული ხომ არავის წყენს.
      შუადღე იყო. მზემ ზენიტს მიღწია.ხალხი გადახურულ ტერასაზე კანტიკუნტად იჯდა. შევამჩნიე რომ მეთერთმეტე მაგიდასთან გოგონა ჩამოჯდა და წიგნის კითხვა დაიწყო. მე მაშნვე დავიწყე მოვალეობის შესრულება და ვკითხე ხომ არ ინებებდა რაიმეს რადგან ხშირად ისეც ხდებოდა, უბრალოდ იჯდნენ და ისვენებდნენ რესტორნის სტუმრები შეკვეთების გარეშე. ასეც შესაძლებელი იყო ჩვენთან დროის გატარება ხალვათობის ჟამს შუადღეზე. მან წიგნი დახურა, დადო მაგიდაზე და თვალები გვერდზე გაწია, ადამიანი რომ დაფიქრდება, იმის მოსაფიქრებლად თუ რა სურს გაიხსენოს. ფორთოხლის ფრეში მითხრა და წიგნს დაწვდა. ეს ხომ ციგროშვილის ფინანსებია უცებ წამოვიძახე. წიგნზე ჩემი ლექტორის სახელი და გვარი შევნიშნე და უცებ წამომცდა. გოგონამ წიგნი დადო და მითხრა, თქვენ საიდან იცით ციგროშვილი? ის ჩემი ლექტორი იყო მივუგე მაშინვე. მისი სიტყვები არასოდეს დამავიწყდება რაც პირველ ლექციაზე მითხრა. გოგონაზე მეტად წიგნს ვაკვირდებოდი თუმცა ეს გოგო აშკარად ლამაზი იყო თუმცა უნივერსიტეტში გავლილი წლები უცებ უფრო ლამაზად მეჩვენა. შევატყვე დროზე დიდხანს დავყავი კლიენტთან, უხერხულად დავემშვიდობე და წამოვედი წვენის მოსატანად. როცა წვენი მოვუტანე გოგონამ მოლოდინის სახით შემომხედა და მთხოვა ერთად გვესაუბრა წიგნზე და მის ავტორზე რადგან არ გამეგო რომ ის უკვე თურმე ამ ქვეყანაზე აღარ იყო.ძალიან მეწყინა და ვუთხრაი. მე სამსახურში ვარ და აქ მეტს ვეღარდავიცდიდი. დავემშვიდობე და ამზარეულოსკენ გავემართე.
ჩვენ დასვენება არ გვქონდა, მაგრამ ერთხელ მთხოვა მეგობარმა შენს ნაცვლად ვიმუშავებ შენს მაგიდაზეც, ფული მაქვს წაგებული და ძალიან მჭირდება დამატებითი შემოსავალიო. მე ფული საკმაოდ მქონდა მოქუჩებული და სიამოვნებით დავთანხმდი თან დასვენებაც არ მაწყენდა.           მშვენიერი მზიანი დღე იყო. დროზე გვიან გავიღვიძე რადგან არ ვმუშაობდი იმ დღეს და მივაშურე სანაპიროს სასეირნოდ. არავის ნახვა და არავისთან საუბარი არ მინდოდა ისე მქონდა მობეზრებული ხალხთან ურთიერთობა. მივდიოდი მთვის და შიგადაშიგ გავცქეროდი ზღვა როდესაც უკნიდან მომესმა საშინელი სიტყვებით მომართვა: მეთერთმეტევ თუ შეიძლება. მოვიხედე ბრაზით რომელიც უცებ შემიცვალა იმ ლამაზი გოგოს დანახვამ რომელიც მაგიდასთან წიგნით იჯდა. ახლა ნამდვილად მომხიბლა მისმა სილამაზემ. ის ხომ მაგიდასთან არ იჯდა და მთელი სისრულით შემეძლო მისი აღქმა. მას წაბლისფერი ხვეული თმა ქონდა.მე ჩემს სიმაღლეს არ ვუჩივოდი, მაგრამ როდესაც ერთმანეთს მივუახლოვდით ბეჭებში გაშლა მომიხდა. ძალიან ლამაზი სახე და მწვანე მოზაიკით აწყობილი თვალები ქონდა. ხშირად იხსენებდა ამ სიტყვებს. რადგან როცა ახლოს აღმოჩნდით ერთმანეთთან მე შევამჩნიე მისი თვალების მწვანე გარს ერთიანად მწვანე არ იყო. როგორც მწვანე კენჭების გროვა ქმნის ერთიან იმწვანეს ისე ქმნიდა მის თვალებში რაღაც წვრილი მწვანე ნაწილაკები ასეთ ლამ ფერს.მწვანე მოზაიკის თვალები დავარქვი. მოკლედ მივესალმეთ და მითხრა: რომ დაგინახეთ ჩემი წიგნი გამახსენდა და იქნებ ერთად გაგვესეირნა თან წიგნზე გვესაბრა. უარს როგორ ვეტყოდი წავედით სასეირნოდ. მას ლეა ერქვა. ეს მისი ნამდვილი სახელი იყო.
მე კიდევ ერთხელ გამოვხატე გულისტკივილი იმის გამო, რომ მან შემატყობინა ჩემი ლექტორის გარდაცვალების შესახებ და მთხოვა ის სიტყვები მეთქვა მისთვის რაც ამ ქალმა მასწავლა პირველ ლექციაზე. მე დავინტერესდი ამ შუა ზაფხულში რატომ კითხულობ ამ წიგნსთქო. მრცხვენია მაგრამ ეს საგანი საშემოდგომოდ გადავიტანე რადგან ბოლოგამოცდა მქონდა და მამის წლისთავის გამო სახლში მომიხდა წასვლა.ახლა ყველაფერი რიგზეა, ზეპირად ვიცი ყველა ბილეთ და უნივერსიტეტსაც წარმატებით დავამთავრებ, მთავარია სექტემბერი მალე მოვიდეს რომ გამოცდაზე გავიდე მითხრა მან.
      ის მკაცრი ლექტორი იყო დავიწყე მოყოლა. მე ის მესამე კურსზე გავიცანი და ვიყავი 19 წლის რომელიც ჯერ იდევ ზრდასრულ ადამიანად არ ვიყავი ჩამოყალიბებული. ის უკვე ასაკში იყო და მოგვმართა უზარმაზარ აუდიტორიას რომლებიც ჩემსავით ჩამოუყალიბებელი პიროვნებებით იყო სავსე. მთელი აუდიტორია გარინდული ელოდა ლექციის დაწყებას, რადგან მის სიმკაცრეზე წინა კურსელებიდან გვსმენოდა. მან დაიწყო ნაზი ტონით შეკითხვის დასმა. აბა ჩემო მომავალო მინისტრებო და ბიზნესმენებო როგორ ფიქრობთ ფულის შოვნა უფრო ძნელია თუ მისი დახარჯვა. ერთიანი ჩაღმების ხმა გაისმა რომელიც უცებ შეწყდა.ნუ გერიდებათ თქვით. შემდეგ სათთაოდ აყენებდა ვისაც მიუთითებდა და ეუბნებოდა სტუდენტებს მისი აზრი დაეფიქსირებინა. ყველა ერთ აზრზე იყო, ისე როგორც ახლა არი ყველა იმ აზრზე რასაც სტუდენტები პასუხობდნენ. ფულის შოვნა უფრო ძნელია პატივცემულო თორე დახარჯვას რა უნდა. ყველასგან რომ იგივე პასუხი მიიღო ბოლოს თქვ: ახლა მე მომისმინეთ და როდესც მინისტრები და პარლამენტარები გახდებით გაიხსენეთ სიტყვები, რომ ფულის შოვნაზე ძნელი მისი ხარჯვაა იმიტომ რომ ადამიანს გონება სულ ქრობს როგორ იშოვოს ფული, მაგრამ როგორ დახარჯოს ამაზეცოტას თუ აქვს ნაფიქრი სწორად. უხეიროდ დახარჯულ ფულს ფლანგვა ეწოდება. პატივცემულო ზღვაზე რომ წავედი და ფული გართობაში დავხარჯე ფლანგვაა წამოიძახა ერთმა. არა, ეს ფლანგვა არ არი. მისი მიზანი ხომ შენი დასვენებაა რომ აღიდგინო ენერგია იმისათვის რომ ისევ ფული იშოვო. ფული უნდა ხარჯოთ ისე რომ მან შემოსავალი მოგიტანოთ, ამიტომ იფიქრეთ ხშირად არა ფულის შოვნაზე არამედ მის სწორ განაწილებაზე და როდესაც ფული გაგიჩნდებათ, თქვენ მზად დახვდებით მას დასახარჯად. შემდეგ გადავიდა უკვე სუფთა ლექციის ჭრილში. ასეა ბიუჯეტიც. ჯერ არი გასავლები და შემდეგ არი შემოსავლები. თუ სწორად დაგეგმავთ გასავალს ანუ ხარჯებს ჩემო ფინანსთა მინისტრებო შემოსავლები არ მოგაკლდებათ. ლეას მწვანე მოზაიკები გაოცებით მისმენდნენ. თვალებმა ხშირად ყურებზე მეტად იციან სმენა.
      ჩემი და ლეას ურთიერთობა გაგრძელდა და რამდენიმე ხნის შემდეგ ჩვენ ვიქორწინეთ. მეც უკვე სერიოზულ ბიზნესზე მქონდა ხელი მოკიდებული, ლეაც მუშაობდა და დაქორწინება არ გაგვჭირვებია ფინანსური თვალსაზრისით. მას შემდეგ მართალია ნახევარ საუკუნეზე მეტი გავიდა მაგრამ ახლაც ზუსტად შემიძლია აღვწერო მისი ქორწილის თეთრი მაქმანებიანი კაბა, რომელიც კიარ ეცვა გეგონებოდა ის ასეთად დაიბადა და კანის ნაცვლად მას ეს სილამაზე გამოაყოლა ღერთმა, ისე იყო შეზრდილი მის სხეულში. თაფლობის თვე ზუსტად იმ ქალაქში გავატარეთ სადაც გავიცანით ერთმანეთი და ხშირად სტუმრობდით იმ რესტორანს სადაც პირველად შევხვდით ერთმანეთს. უბრალოდ იქ უკვე მე ვერავინ მცნობდა და ეს მიხაროდა კიდეც. მთავარი იყო რომ ლეა ჩემს გვერდით იყო  და არავინ მართევდა მასთან გასატარებელ დროს.          
      ბარხატის სეზონს ეძახიან. სექტემბერში დავქორწინდით. ზღვა მაგ დროს მართლა ბარხატივით ლივლივებს.მთ დღეს ისე ვატარებდით პლაჟზე არ გვაწუხებდა. ვეხუმრებოდი, ისეთ დროს შეარჩიე ზღვაზე წამოსვლა 60 წელზე ახალგაზრდა არავინ დადის სანაპიროზე რომ ვინმესკენ თვალი არ გამქცეოდა. მართლაც ასაკოვნების სეზონი იყო, მაგრამ ჩვენ გვსიამოვნებდა სიმშვიდე და ასაკოვნებთან გამოსაუბრება. ვგრძნობდი მათაც იგივე განცდა ქონდათ. ისინი ახალგაზრდობას იხსენებდნენ ამით ჩვენ კი მომავალს ვგრძნობდით. ლეას წაბლი უყვარდა ძალიან და არ გაუშვებდა წაბლის გამყიდველს თუ ვინმე ჩამოატარებდა. ვეუბნებოდი ალბათ შენი წაბლისფერი თმაც ამის დამსახურებაათქო.მაგ დროს ნიშნისმოგებით მპასუხობდა, მწვანე თვალებზეც გექნება რამე მოფიქრებულიო. კი ვეუბნებოდი,ბავშვობაში იმდენს ტიროდი რომ ხავსი აქვს შენს თვალებს მოდებული ცრემლებიდან და მას შემდეგ სიმწვანე ამიტომ გამოგყვათქო. ათას სისულელეს ვიგონებდით და ვსაუბრობდით. ამინდებიც ხელს გვიწყობდა, სულ მზეზე ვირუჯებოდით.უფრო სწორად მე სულ წყალში ვიყავი ის სულ მზეს ეფიცხებოდა და რუჯს აკვირდებოდა. ვეუბნებოდი რატომ არ ჩამოდიხარ წყალში. მპასუხობდა, შენსავით თვზები ვერ იქნება ყველა, რომ წყლიდან ამოსვლა არ უნდოდესო. მე მიწის სტიქია ვარ და ხმელეთზე მირჩევნიაო. ჩვენ სასტუმროში ვცხოვრობდით და მისი ქალური ფუნქციების გამოვლინება დიდად არ უხდებოდა. საჭმელ-სასმელი მორთმეული იყო. დასალაგებელიც ბევრი არაფერი იყო რადგან შენობაში დასაძინებლად შემოვდიოდით მხოლოდ.
      დავბრუნდით მოგზაურობიდან და დაიწყო ჩვენი ნამდვილი ცხოვრება. ყველაფერს ომ თავისი დრო აქვს. თუ ისე უნდა მოიქცე მთელი ცხოვრება როგორც თაფლობის თვეში, მაშინ მთელ ცხოვრებას თაფლობის თვე ერქმეოდა. მოკლედ ის გავიდა სამსახურში, მე ჩემს ბიზნესს ვხედავდი და ვზრუნავდით რომ რაც შეიძლება მალე შეგვექმნა ის რასაც ორივე დიდი ინტერესით ველოდით.
      პირველი სიხარული. არა ეს მისი შეძენა არ ყოფილა. ეს იყო პასუხის გაგებაორსულობის ტესტის დადებითობაზე. მე ასეთი სიხარული მის დაბადებაზე არ გამომიხატავს. ამას ვაღიარებ. დაიწყო ჩვენი ცხოვრება იმ გარემოში რაც აქამდე არ შეგვიგვრძნია. ის სწავლობდა შვილის მოვლას მე ვსწავლობდი მის აღქმას. ლეას აღქმა  როგორ გაუჭირდებოდა როცა ამდენი ხანი მისი სხეულის ნაწილი იყო.მე უფრო რთულ მდგომარეობაში აღმოვჩნდი, რადგან ჩემი სხეულის ნაწილი არ ყოფილა და უცებ ახალი არსება უნდა აღიქვა როგორც შენი სხეულის ნაწილი. მოკლედ ვაღიარებ, დრო დამჭირდა ამის გასააზრებლად. როგორც იქნა ავეწყვეთ. ლეამაც ისწავლა ბავშვის მოვლა, მეც ჩემს ნაწილად ვთვლიდი უკვე და ორი წლის შემდეგ მომზადებული დედ-მამა დავხვდით მეორე ვაჟს. ჩვენი ოჯახი ივსებოდა სიხარულით და მეტი შრომით რომელიც არცერთს არ გვეთაკილებოდა. ჩვენ ყველაფერს ვასწრებდით. შიგადაშიგ გვქონდა სერიოზული პრობლემებიც ერთმანეთთან გაუგებრობის ნიადაგზე. ხშირად ახალშეძენილი შვილების პერიოდში მეუღლის მხრიდან ყირადღება გვაკლდება რა დროსაც გაღიზიანებას და წყენასაც კი გამოვხატავთ მეუღლის მიმართ.როცა ასეთ სიტუაციები იქმნებოდა ჩვენთან ლეა ყოველთვის ბავშვებს იშველიაბდა და ამბობდა რომ თუ რამ ისე ვერ გავაკეთ როგორც შენ მეუბნები მათი ბრალია, რაზეც უფრო ვნაწყენდებოდი რომ ბავშვები არ მინდოდა ეხსენებინა მიზეზად. მოკლედ ასეთ უკმაყოფილებები იყო, მაგრამ შემდეგ ვჯერდებოდით რომ ეს ოჯახის თავმდევი პროცესია და ვრიგდებოდით. ის ბუნებით ბავშვივით პატარა იყო. ხალისიანი და სულ უნდოდა სადმე ბუნებაში გაგვევლო, სულ გარეთ გვესეირნა რასაც შვილები ამის საშუალებას არ იძლეოდა. ვატყობდი რომ ნელ-ნელა მისი ხასიათ იცვლებოდა და უფრო მოწყენილი ხდებოდა რომ მეტ დროს სახლში ატარებდა.          ვცდილობდი ბავშვები მასთან ერთად ჩამესვა მანქნაში და საღამოობით გაგვესეირნა ერთად მთელ ოჯახს, რომ იქნებ ამით დაბრუნებოდა ძველი ხალისი მაგრამ ვატყობდი ეს დიდად არ მოქმედებდა მასზე. ჩემთვის ვფიქრობდი რომ იქნებ მზად არ იყო ოჯახისთვის. შვილების მოვლა ხომ პირველ რიგში ქალის ვალია. მოკლედ ასე გადიოდა თვეები და რამდენიმე წელი. ჩვენი ბიჭებიც წამოიზარდნენ ამასობაში და ქორწინების ხუთი წლის თავზე რომ გავიღვიძე შევატყვე რომ მან ჩემი ინტერესი დაკარგა. ხუთ წლის თავზე გაიღვიძა და არ მოულოცია. არადა როგორ ველოდი. არც მე მივულოცე და ველოდი მთელი დღე როდის მომილოცავდა. ის მთელი დღე კარგ ხასიათზე იყო. იქცეოდა ისე როგორც ჩვეულებრივ დღეებში. ბოლოს მოვატრიალე და ვკითხე რამეზე ნაწყენი ხარ თუ რატომ არ გახსოვს დღევანდელი დღე. მან მიპასუხა დღეს რა ხდება. კიდე დაჟინებით ვკითხე რა გაწყენინე ასეთი რომ ვერ მეუბნები. გაეცინა და მითხრა არაფერი გიწყენინებია რა შემატყვე სამაგისოდ. მაშინ ჩვენი დაოჯახების 5 წელი რატომ დაგავიწყდათქო სიტყვა დამთავრებული არ მქონდა რომ მისი მოზაიკები სივრცეში გაიბნა. ჩამოჯდა სკამზე და თქვა: მეც არ მესმის ეს როგორ მომივიდა. ერთ წუთი ასე იჯდა, შემდეგ გაიღმა და მითხრა, გული არ დაგწყდეს საჩუქარს აუცილებლად მიიღებ. ამაზე აღა მიპასუხია. ჩემი საჩუქარი ლოგინის თავთან დავდე და გავედი სახლიდან ტკბილეულის მოსატანად იუბილის აღსანიშნავად.
      დრო გადიოდა. ჩვენ დაგვყავდა ბავშვები სხვადასხვა კურორტზე და ხშირად ბავშვებზე მეტად ჩვენ ვერთობოდით იქაური გარემოთი და ასე გადიოდა დრო. გადიოდა დრო მაგრამ ვატყობდი რომ ლეა უფრო და უფრო უყურადღებო ხდებოდა ყველაფრის მიმართ. ხან ანთებული გაზის ქურა დარჩა სახლი კინაღამ დაიწვა, ხან ბავშვი აებნა ხალხში და ძლივს ვიპოვეთ შეშინებული, ვიღაც კაცმა მოაგნებინა ჩვენამდე. შიდა საქმეებს თავს ვეღარ ართმევდა რასაც ჩემი მხრიდან უკმაყოფილება მოსდევდა. კამათმა იმატა. ეს არ მომწონდა და ვატყობდი მასაც არ მოსწონდა რადგან მე მას ასეთს არ ვიცნობდი. ის მის უყურადღებობას ისევ ბავშვებს აბრალებდა ან ჩემზე გადმოდიოდა იერიშზე რომ მე ხელს არ ვუწყობდი. არადა ვატყობდი რომ ეს თავის მართლების პოზიცია იყო. ხუთშაბათი გათნდა მახსოვს და ის არ იღვიძებდა. მე ავდექი,ბავშვებიც მოამზადე ბაღში წასაყვანად და როდესაც ლეა გავაღვიძე მკითხრა რა ხდება სად მიდიხართ, დღეს ხომ კვირაა? მაგრად გამეცინა. მისმა გამოხედვამ მი სიცილი გაყინა სახეზე. დღეს რა დღეა მეკითხება. დღეს ომ ხუთშაბათია. ახლო-ახლომაინც აგრეოდა კვირა და ორშაბათიმეთქი. დახედა კალენდარს და წამოხტა ლოგინიდან. 5 წუთში მზად იყო სამსახურში წასასვლელად. მთელი დღ იმეორებდა რატომ მეგონა დღეს კვირა.
      დრო გადიოდა, იზრდებოდა ჩვენს შორის დაძაბულობა მისი უყურადღებობების გამო.ხან ჩემი სამოსის გაუთოვება ავიწყდებოდა,ხან გარეცხვა, ხან ოთახის დალაგება რაც ჩემზე საშინლად მოქმედებდა რასაც ჩემი მხრიდან უკვე მისი ლანძღვა მოყვებოდა. რა თქმაუნდა აქ ინებაზე არც ვსაუბრობ. ეს ჩემი სტილი არ იყო. მე მას ასეთ დროს სულელს ვეძახდი რაც ძალიან წყინდა და მეგონა რომ ჩემი ნათქვამი სულელი წყინდა მაგრამ შემდეგი გადმოსახედიდან მე მივხვდი რომ ის საკუთარ თავზე ბრაზდებოდა რომ მე აქამდე მიმიყვანა.     ერთ დილითაც ვიღვიძებ და ვხედავ ლოგინის ირგვლივ აწყვია ჩემოდნები. ლეა ზის გამეხებული სახით და ამბობს მე დედასთან გადავდივარ საცხოვრებლად. აქ აღარ გამეძლება. აზრზე ვერ მოვედი. მოკლედ ის წავიდა და შვილებიც თან წაიყვანა.ბევრჯერ ვისაუბრეთ რომ მისი საქციელი ნაჩქარები იყო და ასე ყველაფრის მიტოვება არ შეიძლებოდა. ის სულ გაიძახოდა შენ თევზები ხარ. ხან მოსიყვარულე ხარ ხან ტირანი. ვერ დავაჯერე რომ ჩემი ყველა საყვედური მისი მეასედ შენიშვნის შემდეგ მიხდებოდა. მახსოვს ერთხელ დამექადნა კიდეც რომ შენ ნახავ თუ რა სიძლიერე იმალება ჩემში და მე ამას დაგიმტკიცებო. ბოლოს მხოლოდ მაშინ ვსაუბრობდით როცა ბავშვების გაცვლის დღეები იყო.
      ერთ დღსაც დედამისმა დამირეკა და მითხრა რომ სადმე შემხვედროდა, სალაპარაკო ქონდა. ის უკვე წელიწადია დედასთან ცხოვრობდა. შევხვდი დედამის და მითხრა ლეა ავადაა. რით შემიძლია დავეხმარო? ვკითხე მას. წამლებზე თუა საჭირო თანხა... და არ დამასრლებინა საუბარი.ხელი მომკიდა ხელზე და მითხრ:. რაც შენგან გადმოვიდა საცხოვრებლად ჩემთანაც იგივე პრობლემები შეექმნა, მაგრამ მე ვიტანდი რადგან ჩემი გაჩენილია და ჩემს იქით გზა არ ქონდა თორემ ჩემგანაც გაიქცეოდა. მისი უყურადღბობდა იქამდე გადაიზარდა რომ შევატყვე ეს მეხსიერების პრობლემა იყო ვიდრე უყურადღებობა. ამ ხნის მანძილზე ექიმთან რამდენჯერმე მყავდა და დღეს საბოლოოდ დაუდგინეს ალცაიმერის დაავადება რომელიც მითხრეს რომ არც იკურნება და მალე პროგრესირებადია. ექიმები გაოცებულები იყვნენ იმით რომ ასეთ ასაკში ეს დაავადება მსოფლიოში ალბათ სულ ორჯერ თუ არი გამოვლენილი. მითხრეს რომ მას ყველაფერი დაავიწყდება. ამ სიტყვებზე ზუსტად ისეთივე შეგრძნება დამეუფლა როგორც წინა ავღნიშნე ტესტის პასუხზე დადებითობა მეტად გამიხარდა ვიდრე შვილის შეძენათქო მაგრამ აქ პირიქით. დედამისის ამ სიტყვებმა უფრო შემძრა ვიდრე...
      ლეა ჩემს თხოვნას დაბრუნებულიყო სახლში არ დათანხმდა. ვთხოვე დედამისს მე ხშირად ვივლიდი მასთან მოსანახულებლად მაგრამ თავიდან ეს მას აღიზიანებდა და ვარიდებდი თვალს. ეს ყოფილა საშინელი დაავადება. ადამიანი შენს თვალწინ პატარავდება. არა ფიზიკურად არამედ გონებით. ის ჩვეულებრივად დაიდოდა, ფიზიკურად არაფერი ეტყობოდა. ის ისეთივე ლამაზი იყო უბრალოდ ნელნელა ყველაფერი ავიწყდებოდა. მალე მოყვა ოჯახის წევრების დავიწყება. ამის შემდეგ მე გადავედი მასთან საცხოვრებლად რადგან ყველა ოჯახის წევრზე კითხულობდა მაინც ეს ვინ არიო. ნელნელა მას დაავიწყდა ჩაცმა, დავარცხნა, ჭამა და ხდებოდა პატარა ბავშვი რომელსაც მშობელი ჭირდებოდა. მას დაავიწყდა საუბარი.ამის ყურება აუტანელი იყო მაგრამ მახარებდა ის რომ მას ფიზიკურად ვხედავდი  ისეთივე ლამაზს და შემეძლო ისევ მეცქირა მისი მწვანე მოზაიკებისთვის. მე ბედნიერი ვარ რომ ვუკეთებდი ყველაფერს იმას რაც მას ავიწყდებოდა. ლეამ საუბარიც შეწყვიტა. მხოლოდ რაღაც ცხოვრებისეული მონაკვეთი თუ გაახენდებოდა და მოყვებოდა თან რამდენჯერმე ერთიდაიგივეს. მიხაროდა რომ მე შემეძლო მისთვის დილით პირი დამებანა, ტანზე ჩამეცვა, თმა დამევარცხნა და საჭმელი მი ხელით მიმეტანა პირამდე რომ მას ეჭამა.
როცა ის დაიძინებდა გვერდით მივუწვებოდი და ვიხსენებდი ყველაფერს. ვიხსენებდი იმ დროს როცა ჩვენს შორის კონფლიქტები დაიწყო და ვხვდებოდი რომ ეს ლეა არ იყო. ეს იყო ვიღაც სხვა რომელიც მის სახეს ამოფარებული მებრძოდა და მაშორებდა. მე ამას ახლა ვხვდებოდი როცა უკვე ძალიან გვიანი იყო.
ასე გაიარა ორმა წელმა სანამ გზაში დედამისმა არ დამირეკა რომ ლეამ შენი სახელი ახსენაო. მაშნვე სახლში მოვტრიალდი. მის ლოგინზე ჩამოვჯექი ფეხებთან და მისი ავადმყოფობის ორ წლიანი პერიოდის მანძილზე პირველად შევამჩნიე რომ ის მემიყურებდა.მისი მწვანე მოზაიკები ისევ მე მიცქერდნენ თვალებში. ასეთი რამ დიდი ხანია აღარ მენახა და თვალმოუხრელად ვუცქერდი რაც შემეძლო ბოლომდე, რომ ვფიქრობდი როდის მომაცილებდა თვალს არ ვიცოდი. დიდ ხნიანი დუმილის შემდეგ მარცხენა ხელი დამადო მარჯვენაზე და რაღაცის თქმა დააპირა. თქვი ლეა რისი თქმაც გინდა გისმენ. კიდე დააპირა და ბოლოს თვალებში აზრიანად ცქერით მკითხრა "რა მოხდა?" და ხელი ხელზე მომიჭირა ისე თითქოს სადმე მექაჩებოდა. მე მის მზერას თვალებს არ ვაშორებდი და ვხედავდი როგორ გადიოდა იგი ჩემი თვალებიდან და ნელნელა სივრცეებს უერთდებოდა.სივრცეებს რომლისკენ მოხედვაც მე აღარ შემეძლო.


/ლაშა კვანტალიანი/



02.12.2017