ორი

დავიღალე და ცაში ავხედე
მზე მეკითხება რა ითავხედე?
სადაც წავედი ყველგან ერთია
ყველგან იგივე ჯოჯოხეთია...
ამ ჩემს პასუხზე მზე თითქოს ჩაქვრა
და ცალი თვალი ოდნავად ჩაკრა
მერე ჩურჩულით ჩამომიძახა
ადრე მიმხვდარხარ - მხოლოდ მიწა ხარ...

მასაჩუსეტსი

მალე ისევ ისე გაზაფხულდება
გულს უშენოდ ყოფნა აღარ უნდება
მომენდომე როგორც ადამს ევიტა
ძალიან ხარ შორს და რაღაც ვერ ვიტან,

ვერ გაჩუქე სიყვარულის ნაყოფი
სითბო გქონდა მთელი ქვეყნის სამყოფი
ვარსკვლავების მიჭირს დათვლა ზეცაზე
რომ მეპოვნე რამდენი რამ ვეცადე,

გახსოვს როგორ მოგიპოვე შემთხვევით
ვოცნებობდი ხელზე როდის ვემთხვევი
მერე უცებ როგორც მარტი აჭრილი
შეიცვალე, გაქრა შენი აჩრდილი,

ერთმანეთს გვყოფს ოკეანის სიშორე
მაგრამ ფიქრი შენზე ვერ მოვიშორე
ხვდები როგორ მოიწყენდა ადამი
და აჩუქა ღმერთმა სითბოს მადანი,

სწორედ ისე როგორც ადამს ევიტა
მომენატრე და რომ არ ხარ ვერ ვიტან.

წამწამებს

გაკვირვებით შემომყურებს თოლია
წყალში თევზი რატომ ვერ ამოლია,
მზეს კი ზღვაში კვლავ ჩაძირვა აწამებს
ვერ ვივიწყებ შენს ნასველებ წამწამებს,

ეჰ თოლიავ,თევზებს წყალში რა დალევს...
მზევ, გგონია ზღვა შენ გელის ნაწამებს?
ნასველები წამწამების, მგონია,
არვიწყება იქნებ მონაგონია?!

(გააგრძელეთ კომენტარებში)

”კარიჩნევი”

შენი თვალის ელვარება მუქი ”კარიჩნევია”
პირველივე შეხვედრიდან ჩემად მიმიჩნევია,
მთავაზობდი მეგობრობას მე კი ვიუკადრისე
და ცხოვრების ყველა წამი წერილებით აგივსე.

ახლაც წერილს გწერ რითმებად, გაიღიმებ ვიცი, მწამს,
შემადარებ ”გიჟპოეტებს”, მაგრამ ცდები რადგანაც:
მე ვერასდროს ვიპოეტებ და ვერც დავწერ არაკებს
მხოლოდ შენი სილამაზე ამდენს მალაპარაკებს.

Bella Donna

მაგონდება თმების გაფურჩქნული წყობა
მის თვალებში ქალის ბავშვური განწყობა,
ბზინვარება მუქი, ხორბლისფერი კანის
და ღიმილი თეთრი, უცხო ფორმა ტანის,
მოტანილი ქარის თურმე მიაქვს ნიავს
ნაადრევი სჯობსო სულ ყველაფერს გვიანს.
მენატრება ქერა გაფურჩქნული თმები,
ვზივარ ბუხრის პირას და ფიქრებით ვთბები.

არათითი

მინდა გაკოცო იმ არათითზე
ბეჭდის სიმრგვალეს რომ ვიგრძნობ კბილზე
რომელიც ამხელს, სხვისია ხელი
და მისგან აწი ნურაფერს ელი,

ვიცი რას ვიგრნობ, მაინც მინდება
კოცნა შენს თითზე თანაც არაზე
მახსოვს ვხვდებოდით რომ შებინდდება
ჩუმად მეტყოდი, კარი ჩარაზე...

11

მზე ამოსულა, გათენდა!
ძლივს ვახელ თვალის ნაპრალებს,
კიდევ მომაკლდა ერთი დღე
არ ვიცი ვის დავაბრალებ...

მიყვარს

მიყვარს გედები, მტრედები
კავკასიონის ქედები
ღამით მუსიკა, ჯაზები
ზღვის ჭრელი პეიზაჟები

მიყვარს ქალები, თვალები
ლურჯი შემონამრგვალები,
ტანი შიშველი შველივით
შავი ხატულა ხალები...

რიჟრაჟი

დილით მტრედისფერ ცას ვეამბორე
ტუჩებით ცვარს რომ გადაენამა
მომნატრებიხარ ჩაიჩურჩულა
თითქოს ხმამაღლა თქმა დაენანა,

სადღაც მიღოღავს ღრუბლის ნაფოტი
თითქოს ელოდეს წინ ეშაფოტი
დგას მათხოვარი მინატოვარი,
ჭაღარა თეთრად მინათოვარი,

სეირნობს ჩემთან ზამთრის სიცივე
ფეხქვეშ ფოთლები მეგება ჭადრის,
წარსულზე ფიქრი დღეს მოვიცილე
ჩამოფარება ერგება ჩადრის.

გამოჩნდა ცაზე მთვრე ლაქებით
მიმოაბნია შუშის ნამტვრევი,
ღამემ მომიყვა ლექსი საქები
დილით კვლავ ვკოცნი ზეცას ნათევი.

ბჟოლა

თვალის ფერი როგორც შავი ბჟოლა
დავინახე, უცებ გამაჟრჟოლა,
ცრემლებს ღვრიდა დაღვენთილი სანთელი
იდგა ღამე პოლარული, ნათელი.

მაგონდება სახე განაციები
ხელს უმკობდა ლურჯი თანაც იები
შევიგრძენი მის ხმაში სისპეტაკე
და ამ გრძობას ხარბივით დავეტაკე,

იდგა მისი იუბილე მეოცე
შემახსენა,მაგრამ არც გავიოცე,
მივაწოდე ვარდი შავი ბარხატის
ვაგრძნობინე შესადარი ხარ ხატის.

პასუხს ვთხოვდი რაც კი რამ განმემარტა
მომაშტერდა, ალბათ რაღაც მემართა.
მივხვდი გვიან, უნდა მეთქვა ბოდიში
ეს სიტყვაც კი დამავიწყდა ლოდინში

მითხრა, გუშინ ზღვაძე ბევრი იანცე
ფუჭი არის ქალს პატივი გვიან ცე,
წყალთან ქვიშას ადის ცხელი ალმური
მინდა ქროდეს სიო იმ საღამური

ჩამავალ მზის ზღვას სხივები ეყარა
სილუეტი თვალწინ გადამეფარა,
ცოტა სითბო გვჭირდებოდა თუ მეტი
დღეს კი თურმე არ გამოგვდის დუეტი.

უმიზეზო იყო მისი ზმანება
ჩემი გულის მორჩა აქ დავანება,
თურმე ვიღაც ჩუმად სხვისკენ მექაჩა
გვიან მივხვდი მაშინ რაც კი ექაჯა.

დამაშორა ბჟოლის ძირას მდგარ ასულს
ქალი ხესთან მზეს უცქერდა გადასულს.
მიეფარა თვალებს მისი მშვენება
შევიგრძენი სულის გადაშენება,

დავრჩი მარტო თითქოს არვინ მებადა
და უეცრად სხვა აზრი დამებადა:
წავალ იქნებ მივაკვლიო ჩემს სოფელს
გვერდით მაინც ვეყვარები მეზობელს.