მე მიყვარს

მე მიყვარს ძერა და ძერის ფრთები
მე მიყვარს მზე და მზერით ვერ ვთბები,
მე მიყვარს ხოჭო და ხოჭოს ხმები
მე შენი მიყვარს დაშლილი თმები...

არ მიყვარს წვიმა, არც მისი თქეში
ვერ ვიტან კატას რომ ვიჭერ ბნელში,
არ მიყვარს ნიღაბს რომ ხმარობს სახე
ვერ აგიტანე სხვასთან რომ გნახე...

მე მიყვარს შენი დაშლილი თმები
და ზღვაზე ღამით ტალღების ხმები
ვერ ავიტანე ის შენი სახე
როცა პირველად სხვის გვერდით გნახე.

გომ MELAURI

არ მიტაცებს გომი არც მელაური
მომაკლდება ვიცი გომელაური,
თავის უცხო ფორმით, ნალექსარებით
ჩვენ იმ ქვეყნად არვის არ ვემგზავრებით.
რატომ მიდის ყველა ნიჭი ადრიან
ცოცხლებს არა, მერე მკვდრებს შენატრიან,
მოფერება აღარ შველის წარსულებს
საფლავის ქვა სულ ყველაფერს ასრულებს...

ორი

დავიღალე და ცაში ავხედე
მზე მეკითხება რა ითავხედე?
სადაც წავედი ყველგან ერთია
ყველგან იგივე ჯოჯოხეთია...
ამ ჩემს პასუხზე მზე თითქოს ჩაქვრა
და ცალი თვალი ოდნავად ჩაკრა
მერე ჩურჩულით ჩამომიძახა
ადრე მიმხვდარხარ - მხოლოდ მიწა ხარ...

მასაჩუსეტსი

მალე ისევ ისე გაზაფხულდება
გულს უშენოდ ყოფნა აღარ უნდება
მომენდომე როგორც ადამს ევიტა
ძალიან ხარ შორს და რაღაც ვერ ვიტან,

ვერ გაჩუქე სიყვარულის ნაყოფი
სითბო გქონდა მთელი ქვეყნის სამყოფი
ვარსკვლავების მიჭირს დათვლა ზეცაზე
რომ მეპოვნე რამდენი რამ ვეცადე,

გახსოვს როგორ მოგიპოვე შემთხვევით
ვოცნებობდი ხელზე როდის ვემთხვევი
მერე უცებ როგორც მარტი აჭრილი
შეიცვალე, გაქრა შენი აჩრდილი,

ერთმანეთს გვყოფს ოკეანის სიშორე
მაგრამ ფიქრი შენზე ვერ მოვიშორე
ხვდები როგორ მოიწყენდა ადამი
და აჩუქა ღმერთმა სითბოს მადანი,

სწორედ ისე როგორც ადამს ევიტა
მომენატრე და რომ არ ხარ ვერ ვიტან.

წამწამებს

გაკვირვებით შემომყურებს თოლია
წყალში თევზი რატომ ვერ ამოლია,
მზეს კი ზღვაში კვლავ ჩაძირვა აწამებს
ვერ ვივიწყებ შენს ნასველებ წამწამებს,

ეჰ თოლიავ,თევზებს წყალში რა დალევს...
მზევ, გგონია ზღვა შენ გელის ნაწამებს?
ნასველები წამწამების, მგონია,
არვიწყება იქნებ მონაგონია?!

(გააგრძელეთ კომენტარებში)

”კარიჩნევი”

შენი თვალის ელვარება მუქი ”კარიჩნევია”
პირველივე შეხვედრიდან ჩემად მიმიჩნევია,
მთავაზობდი მეგობრობას მე კი ვიუკადრისე
და ცხოვრების ყველა წამი წერილებით აგივსე.

ახლაც წერილს გწერ რითმებად, გაიღიმებ ვიცი, მწამს,
შემადარებ ”გიჟპოეტებს”, მაგრამ ცდები რადგანაც:
მე ვერასდროს ვიპოეტებ და ვერც დავწერ არაკებს
მხოლოდ შენი სილამაზე ამდენს მალაპარაკებს.

Bella Donna

მაგონდება თმების გაფურჩქნული წყობა
მის თვალებში ქალის ბავშვური განწყობა,
ბზინვარება მუქი, ხორბლისფერი კანის
და ღიმილი თეთრი, უცხო ფორმა ტანის,
მოტანილი ქარის თურმე მიაქვს ნიავს
ნაადრევი სჯობსო სულ ყველაფერს გვიანს.
მენატრება ქერა გაფურჩქნული თმები,
ვზივარ ბუხრის პირას და ფიქრებით ვთბები.

არათითი

მინდა გაკოცო იმ არათითზე
ბეჭდის სიმრგვალეს რომ ვიგრძნობ კბილზე
რომელიც ამხელს, სხვისია ხელი
და მისგან აწი ნურაფერს ელი,

ვიცი რას ვიგრნობ, მაინც მინდება
კოცნა შენს თითზე თანაც არაზე
მახსოვს ვხვდებოდით რომ შებინდდება
ჩუმად მეტყოდი, კარი ჩარაზე...

11

მზე ამოსულა, გათენდა!
ძლივს ვახელ თვალის ნაპრალებს,
კიდევ მომაკლდა ერთი დღე
არ ვიცი ვის დავაბრალებ...

მიყვარს

მიყვარს გედები, მტრედები
კავკასიონის ქედები
ღამით მუსიკა, ჯაზები
ზღვის ჭრელი პეიზაჟები

მიყვარს ქალები, თვალები
ლურჯი შემონამრგვალები,
ტანი შიშველი შველივით
შავი ხატულა ხალები...