♥♥

შენ გულმა გაძლო, ჩემმა კი ვერა
კიარ გაჩერდა, გადასკდა შუაში
ამოვისუნთქე ბოლოჯერ ბგერა
ღმერთს დავუბრუნე სიცოცხლე ვალში...

ნაპირი

მივდიოდი სადღაც უცხო მხარეში
როგორც გემის იალქანი ავეშვი,
გადმოქროლეს ჩემი ბედის ქარებმა
თანაც მკითხეს გზები ხომ არ აგებნა?
მერე ღამით შევამჩნიე ნაპირი
მივადექი და არაფერს დავპირდი,
იქნებ ჩემი ის არ იყო სამოთხე
და ვიფიქრე სხვის ნაპირზე არ მოვხვდე.
მაგონებდა მთვარეს ოღონდ გალეულს
მისი სახე ჯერ არა გაქვს არეულს,
თვალის ქონდა უცნაური ჭრილები
მზეს ფარავდნენ მადგებოდნენ ჩრდილები,
თითები კი თითქოს ბილიკებია
ძლიერ წუხან სითბო რომ მიკლებია,
თმების ტალღებს მზის სხივები არ თმობდა
ეხვეოდნენ ყელზე თითქოს ათბობდა,
სხეულია ეს და მიწის მტვერია
დრომ ნეტავი მის სულს თუ მოერია?
რომ ჩავხედავ თუ არ იქნა გვიანი
მე დავხატავ როგორც მოდილიანი.

წელიწადი

ზამთარია, დღეა მოკლე
მზე არა ჩანს, ხომ არ მოკლეს?
ყინავს ისე ატანს ძვლებში
შენ დაგეძებ გამვლელებში.
თუ გიპოვე როგორც წინად
და გვერდულად გამეცინა,
გამიყარე ხელი მკლავში
დრო დავტოვოთ ჩვენთან ვალში,
რომ გავუძლოთ სიბერემდე
და სიცოცხლეს ვიფერებდეთ.
მალე მოდის გაზაფხული
მარტის თვეა დაზაფრული,
ხან ქარია, ხან ავდარი
ჩემი სულის შესადარი,
მერე მოდის შენი სითბო
ზაფხული და ხელებს ვითბობ.
სახლი ზღვასთან მთების ფერდზე
პატარა და ქათმის ფეხზე.
მწვანე კონცხი, მალაქიტის
მოვიაროთ დრო არ მიდის.
შემოდგომა, ნოემბერი
ხან ტკბილი და ხან ბებერი,
ცვივა ისე როგორც თმები
უფოთლებოდ რჩება მთები.
ახლაც ისევ ზამთარია
ყინვა ისევ ატანს ძვლებში,
ვცდილობ არსად დამეკარგო
არ ამებნე გამვლელებში.

ქვიშნა

მომენატრე როგორც ალუბალები
მენატრება შენი ფერის თვალები
აღარ მომწონს აღარავის ქალები
არც ფხიზლები, არც ნახევრად მთვრალები
5 დღე და მისი ღრმა ნაკვალები
მომენატრა როგორც ალუბალები.

7 წამი

მინდა მაოცებდე თუნდაც 7 წამი
გულში მერჭობოდე როგორც მშვილდ-ისარი
ახლაც მეკითხები: რისთვის? რატომ მერე?
მუდამ გპასუხობდი მერე მომეფერე...

სახლი

მომენატრა ჩემი სახლი
მზის სხივები ვერხვებზე,
მენატრება სახლი ჩემი
სახლი ქათმის ფეხებზე . . .:)

ღამე

შუა ღამეა ცაზე უმთვარო
შორიდან ისმის კივილი ტურის,
თითქოს მეძახის რად არ უთხარო
ფერები უცხო რომ ჰქონდა ტუჩის.
ღამე ყოველთვის ჩემი შიშია
რადგან მგონია აღარ გათენდეს,
შენი თითები ვერ გამიშვია
ისე ვუჭერდი თითქოს ვამტვრევდე...

კამელია

მინდა ამ ქვეყანას სადღაც გავეცალო
ნეტავ ფიქრებისთვის სულაც არ მეცალოს,
გულს რომ იცავს დღემდე, მისი ფიცარია,
თითქოს ერთმანეთზე შენაფიცარია...
მინდა გაზაფხულზე ისევ დავიბადო,
შენი სილამაზე ჩემთან დავიბარო,
მერე გავიშლები როგორც კამელია,
ცაში წავიდოდი მაგრამ არ მელიან.
მინდა გავეცალო სადღაც ამ ცოდვილებს
ნეტავ როდემდეო? ღმერთო მაცოდინე.

მოვრჩები

ჩემი თითების მიყვარს ჩონჩხები
ვხედავ შენგან რომ ვეღარ მოვრჩები,
ღამით მაღვიძებს როგორც ურჩხული
მთვარის შუქი და მისი ჩურჩული.
ლამაზი შენზე მწვანე კონცხია
მაგრამ შენი ხმა უფრო მორცხვია,
შენზე ღმერთს ვკითხავ, რატომ არ ვიცი...
შენ განვლილ გზას რომ ასე განვიცდი,
ჩემი თითები შენზე გრძელია,
რომ დამატოლო ასე ძნელია?
ჩემი თითების მიყვარს ჩონჩხები
შენგან მე ვიცი ვეღარ მოვრჩები.

***

ჩემზე არასდროს ამბობენ მართალს
ჩემზე ამბობენ მოაქვს სიცივე,
ზოგი მადარებს თოვლიან ზამთარს
არავის ჯერა თუ გავიცინებ,
ჩემზე ვერასდროს იტყვიან ლამაზს
რადგან არამაქვს ნიჭი ღვთიური,
მაგრამ ეჭვი მაქვს იტყვიან ამას
მახინჯზე მეტად სიმპატიური...