"""

მოდის, ოცნებების ჟამი ზამთარია
მე კი ჩემი მარტი მავსებს იმედებით,
თურმე დედამიწა მეტის ამტანია,
ნეტავ რომ მშველოდეთ რას გაიმეტებდით?
       ახლა სიყვარულზე აღარ მეწერება
       ირგვლივ რომ ცოდვილი ადამ-ევებია,
       ქალი გაურბის და სხვაგან ეწერება
       კაცს კი ყოველივე მიუტევებია.
ამას არაფერი შეცვლის ალბათ აწი
როგორც მეტასტაზი სულში გასულია,
სიტყვა შერჩა ისიც სუფრას თანაც ყანწით
თურმე წინაპრები მხოლოდ წარსულია.
       მოდი სიყვარული შვილზე   გავასხვისოდ
       თანაც გავაყოლოთ ფიქრი და გონება
       თვალებს დასახრელახ დროც კი არ   ვაღირსოდ
       სწორედ ეს იქნება ჩვენი მოგონება.
                                                 
                                                 

---

მე რომ გოგო მიყვარდა
ალბათ უკვე ქალია
ვიცი მოგონებები
შემოდგომის ბრალია,
მახსოვს მისი სიტყვები
ხშირად მიმეორებდა
სურდა ჩემთან სიცოცხლე
სხვისთვის არ იომებდა,
ჰქონდა უცხო სიცილი
და არაფრის ფობია
ფეხზე წვრილი ხალების
წყობა კასიოპია.
ჩვენ გვიყვარდა ღამეში
მთვარეს გამოკიდება
გვირილების მინდორში
სხვასთან არ მომინდება.
მაგრამ აღარც გოგოა
აღარც კასიოპია
უკვე მოდის ზამთარი
და სიცივის ფობია.

                       

შორს

თვალიდან რომ შორს - გულიდანაც შორს
მომძახიან წლები როგორც მონაჭორს,
მასწავლიდნენ წინად დაიხსომე სჯობს,
რომ ოცნების ნაყოფს მხოლოდ ქალი შობს.

მასწავლიდნენ წინად გაუღიმე სხვებს
სადაც ნახავ იებს დედის ცრემლი სდევს
ვეღარ ვითვლი ახლო სამეგობრო მტრებს
და სამყაროც ვიწრო უკვე აღარ მრგებს.

თვალიდან რომ შორს გულიდანაც  შორს,
ოცნებების ნაყოფს ქალი კლავს და შობს.

###

მე ვიცი რას ნიშნავს 

სხვისას რომ ინდომებ,

სიმშვიდეს ტოვებ და

გიჟივით იომებ,

    მე ვიცი რას ნიშნავს

    სხვისას რომ იპარავ,

    რაც უფრო გინდება

    მით უფრო მიქარავ,

მე მახსოვს რას ვგრძნობდი

როდესაც გხედავდი,

სხვის თვალწინ გიცქერდი

და რამდენს ვბედავდი,

     ახლა კი გატარებ ნაქურდალ-ნაპარავს

     მაშინ ზღვაც ჩუმდება რომ იწყებ     ლაპარაკს,

     და მოგაქვს სიმშვიდე, არასდროს ვიომებ

     მე მახსოვს რას ნიშნავს სხვისას რომ ინდომებ.

                                                                    

ბროწეულის ყვავილი

ჩემს ეზოში შესევია ყვავილები ბროწეულს
ნეტავ ისევ თუ ატარებ ჩემს ნაჩუქარ ძოწეულს,
თუ პირველი სიყვარულის სამკაულიც ამძიმებს
გაიფიქრე მოდი სხვისთვის გავიმეტებ ამ მძივებს.

მე კი ისევ დავატარებ შენს კოცნას
როგორც ბავშვი ჭირვეული შელოცვას,
შენი სუნი მახსოვს ისე როგორც ძაღლს
და მოგაგნებ როგორც ძაღლი თავის სახლს.

oTTo

მე სიცოცხლე მიყვარს
შეძენილი ახლად
არ მოვსულვარ მარტო
ანგელოზი მახლავს
სიცოცხლეზე მეტად
მიყვარს სითბო ხალხის
ჟრიამული მესმის
მამაჩემის სახლის,
გაღვიძება დილით
ანგელოზი მიცდის
ეცინება მას რომ
მე სიცილი ვიცი,
გავიზრდები მალე
რომ სამყარო ვიგრძნო
მზე მეძახის ციდან
სითბო არ გაიძრო,
მე სიცოცხლე მიყვარს
შეძენილი წინათ
არ გეგონოთ მარტო
ჩემს ანგელოზს სძინავს...

მზე აღარ ჩანს, მგონი მოსაღამოვდა
გაზაფხულის სუნი ადევს ჩემს ეზოს,
ხეების ქვეშ გვირილები ხარობს და
ნეტავ მათთან საუბარი შემეძლოს.
  გაზაფხული გაღიმების მსგავსია
  და მარცხენა ტუჩის კიდეს მაგონებს
  მე სიცოცხლე თითქოს ტანზე მაცვია    
  და სიკვდილი ვერასდროს დამამონებს.

ბავშვობა

გახსოვს წინათ ზამთარი წელი რომ იცვლებოდა,
გაყინული ჭადარი შენს მოსვლამდე მხვდებოდა.
ღამის ვოიაჟები მთავრდებოდა ბუხართან,
შენი წვრილი მაჯებით ნეტავ ისევ თუ ხატავ,
თავი გედო კალთაში მოფერებას მპარავდა,
გეცვა ჩემი პერანგი მუხლებამდე გფარავდა.
მერე დიდხანს გითვლიდი გადავარცხნილ თმის ღერებს
და ვუსმენდით ბავშვობის მივიწყებულ სიმღერებს,
ახლაც ისევ ის დროა, გარეთ ისევ შობაა,
 ასე უცებ გავზრდილვართ თუ ისევ ბავშვობაა...

რიგში

dRes oqtomberi meTeqvsmetea

netav ra gqvia Tea, medea?

me cocxal rigSi momkali ZaliT

muqi TmebiT da momwvano TvaliT.

Sen grZnobdi rogor vCqarobdi sunTqvas

medeqi win da micqerdi TmebiT

zRvasaviT Tma gaqvs albT sxvas uTqvams

me gadacurva mindeba gemiT...

222

მინდა გხედავდე როგორ იძინებ
როგორ იღვიძებს თვალები ნუშის
ერთი თხოვნა მაქვს ნუ მეტყვი ისევ
რომ ჩემი მზერა მსგავსია მრუშის...